Konrad Leczkow (Letzkau)

Konrad Leczkow był gdańskim kupcem, rajcą, a następnie burmistrzem Gdańska. Pochodził ze wsi Leszkowy na Żuławach Gdańskich. W 1387 roku dostał obywatelstwo Głównego Miasta, od 1396 wszedł do Rady Miasta, a od 1405 roku pełnił funkcję burmistrza.

Konrad Leczkow był jednym z tych, który sprzeciwiał się wprowadzeniu przez wielkiego mistrza do rady i ławy Głównego Miasta uległych mu przedstwicieli kupiectwa związanych sprawami handlowymi z krzyżackimi szafarzami.

W 1408 roku razem z Arnoldem Hechtem, Pioterm Vorrath i rycerstwem pruskim złożył skargę do Urlicha von Jungingen w Malborku na Zakon za samowolne udzielanie zezwoleń na wywóz zboża i wymuszanie pierwszeństwa w transakcjach przez pomocników wielkich szafarzy i przy egzekwowaniu należności pieniężnych, a także ograniczaniu przez nich swobody sprzedaży wełny i innych towarów.

Od 1386 roku Krzyżacy wciągały stany pruskie do sfery swojej polityki zewnetrznej. Stąd też Konrad Leczkow uczestniczył w 1408 roku w Hälsingborgu i Kalmarze w sfinalizowaniu układu z Danią o odstąpienie jej przez Zakon Gotlandii za 9000 angielskich nobli. Jego nazwisko widnieje również w ostatecznej wersji tego aktu wystawionego przez wielkiego mistrza Urlicha von Jungingen w Malborku 1 listopada 1408 roku.

Leczkow odegrał także jedną z głównych ról w konflikcie polsko-krzyżackim. Jako jeden z wybitnych kupców i rajców gdańskich brał aktywny udział w życiu publicznym Prus Krzyżackich. Uczestniczył od 1403 roku w zjazdach miast, wydarzeniach militarno-politycznych (we wspomnianej już Gotlandii) oraz zjazdach ogólnohanzeatyckich. Z tego powodu posiadał wiedzę na temat stosunków panujących zarówno w Prusach, jak i innych miastach krajów Europy Zachodniej. Okazało się, że na ich tle Gdańsk nie wyglądał najlepiej, ze względu na duże ograniczenia i zdecydowaną przewagę Zakonu, co z kolei nie rokowało na uzyskanie uprawnień i koncesji natury samorządowej. Dalszy rozwój Gdańska mógł być możliwy tylko pod warunkiem zmiany władzy zwierzchniej. Takie możliwości pojawiły się poraz pierwszy po klęsce grunwaldziej Zakonu. Wprawdzie początkowo rada Głównego Miasta z Leczkowem na przele przyrzekła komturowi gdańskiemu dalszą wierność, namawiając go do wzmocnienia zabezpieczenia zamku oraz wysłała łodzie na Wisłę do ochrony Żuława Steblewskich, ale lojalność nie trwała zbyt długo.

Punktem zapalnym wzrostu nastrojów antykrzyżackich w Gdańsku były prawdopodobne rabunki zaciężnych krzyżackich na mieszkańcach Starego Miasta, a następnie próby wywiezienia kosztowności szpitala św. Elżbiety przez jego zarządcę, duchownego krzyżackiego, Mikołaja z Pszczółek. Został on oskarżony przez Leczkowa, a statki wywożące majątek szpitalny zablokowane w porcie.

Po otrzymaniu przez Nowe Miasto Elbląg pierwszego przywileju przez Władysława Jagiełłę, Konrad Leczkow udał się do biskupa włocławskiego Jana Kropidły, który był pośrednikiem między miastami pruskimi a królem, a następnie wspólnie z nim pojawił się w obozie królewskim pod Malborkiem. 4 sierpnia 1410 roku Leczkow w imieniu miasta uznał zwierzchność Jagiełły nad Gdańskiem, a dzień później kancelaria królewska wystawiła przywilej dla Głównego Miasta.

7 sierpnia przybył do Gdańska pierwszy kszatelan miasta Janusz z Tuliszkowa. Tego samego dnia burmistrz Leczkow z klkoma rajcami udał się na zamek i zażądał od komtura jego wydania. Jednak spotkał się z odmową. Po kolejnej rozmowie (16 sierpnia) Leczkowa, rajców i kasztelana z komturem Schönfeldem, która ponownie zakończyła się niepowodzeniem, rada gdańska odmówiła zamkowi przemiału zboża w Wielkim Młynie, skonfiskowała zapasy miodu w mieście, zabroniła najmować się do pracy na zamku oraz odcięła dostęp do niego pd strony Wisły. 

Po fiasku oblężenia Malborka przez wojska Jagiełły, Gdańsk ponownie wrócił pod rządy Zakonu. W połowie grudnia 1410 roku Konrad Leczkow, na prośbę Henryka von Plauen, udał się na Pomorze Zachodnie i do Brunświku, aby przeprowadzić rekrutacje zaciężnych dla Zakonu, w celu dalszej wojny z Polską i Litwą. 1 styczna 1411 roku burmistrz wypłacił także księciu wołogojskiemu Warcisławowi VIII 1000 grzywień tytułem zaliczki na dosłanie zaciężnych.

Z powodu braku zgody miasta na wprowadzenie nowych podatków, aby spłacić zobowiązanie finansowe wobec Polski, rozpoczął się ostry konflikt pomiędzy bracimi von Plauen a Gdańskiem. 6 kwietnia 1411 komtur gdański wezwał na zamek dwóch gdańskich burmistrzów: Konrada Leczkowa i Arnloda Hechta oraz dwóch rajców, wśród których był zięć Leczkowa Bartłomiej Gross. Zostali oni najpierw aresztowani, a następnie zamordowani. Fakt ten był zatajony przez blisko tydzień przed miastem. 11 kwietnia gdańszczanie wysłali do zamków dwóch przedstawicieli, w celu uwolnienia aresztowanych rajców. 13 kwietnia, na zlecenie wielkiego mistrza, komtur Henryk von Plauen, wydał zwłoki trzech zamordowanych i zwolnił ocalałego rajcę. Ponadto zarządził konfiskatę mienia ruchomego i nieruchomego Leczowa i Grossa.

Ciało Konrada Leczkowa pochowane zostało w kaplicy św. Jadwigi w kościele N.P. Marii.