Oblężenie Malborka i I pokój toruński

Po wygranej bitwie pod Grunwaldem wojska polsko-litewskie skierowały się pod Malbork. Kiedy komtur świecki Heinrich von Plauen dowiedział się o śmierci Ulricha von Jungingen, ogłosił się namiestnikiem wielkiego mistrza i pokierował obroną Malborka. Oblężenie zamku stołecznego trwała od 25 sierpnia do 19 września 1410 roku. Z pomocą obrońcom  przyszła inflancka gałąź Zakonu i z Rzeszy, w konsekwencji czego król polski, po przedłużającym się oblężeniu, odstąpił od Malborka. Od jesieni przywrócona została władza Zakonu w Prusach, z zasłużonym dla Krzyżaków Heinrichem von Plauenem jako wielkim mistrzem.

Odwrót wojsk polsko-litewskich od Malborka spowodowany był również faktem, że ze Słowacji do Małopolski zapuszczały się wojska króla Zygmunta Luksemburskiego, który był w sporze z Jagiełłą o obszary Rusi Czerwonej, Podola i lennej Mołdawii. Prowadzenie wojny na dwa fronty mogło skończyć się klęską króla zarówno w walkach z Krzyżakami, jak i Zygmuntem.

Po zebraniu sił na Kujawach pospolitego ruszenia wielkopolskiego, 10 października 1410 roku w bitwie pod Koronowem, oddziały polskie zadały klęskę odsieczy Zakonu biorąc w niewolę dowódce, Michaela Küchmeistera.

Silny opór Heinrich von Plauena oraz zagrożenie ze strony Zygmunta Luksemburskiego doprowadziły w rezultacie do rokowań pokojowych zakończonych w Toruniu 1 lutego 1411 roku w formie traktatu pokojowego. Na jego mocy Żmudź zostaje przy Jagielle i Witoldzie do końca ich życia, ziemia dobrzyńska wraca do Polski, a Zakon Krzyżacki zobowiązany zostaje do zapłaty 100 000 kop czeskich groszy.

Prusy Królewskie i Prusy Książęce

Prusy we wczesnym Średniowieczu

Plemiona Bałtów i Słowian

Prusowie tworzyli jedną z grup językowych przynależnych etnicznie do szerszego zespołu ludów, nazywanych Bałtami. W grupie tej znajdowały się również ludy litewsko-łotewskie, przy czym Prusy należały do tzw. Bałtów Zachodnich, a litewsko-łotewskie do Bałtów Wschodnich. Jako odrębna grupa etniczna ukształtowali się dopiero na przełomie średniowiecza i wczesnego średniowiecza. Język Prusów, mimo wielu wspólnych pojęć i archaicznych form, różnił się nieco od mowy Litwinów i Żmudzinów, co mogło być spowodowane kolejnością opuszczania wspólnego matecznika, którym zapewne było górne dorzecze Dniepru. Na podstawie badań ustalono, że w najstarszym okresie osadnictwa na obszarze Prus mieszkały plemiona fińskie: Wirów (dzisiejsi Estończycy), Liwów (do nich wywodzi się nazwa Inflant) i Kurów. Biorąc pod uwagę rozrzut najstarszych nazw wodnych przypisanych Prabałtom oraz sposób pochówku, nazywany "kulturą kurhanów zachodniobałtyjskich, można wyciągnąć wniosek, że plemiona litewskie, łotewskie i pruskie znalazły się na terenach południowego brzegu Bałtyku jako ludność napływowa, a największa fala migracji przypadała na VI-V w p.n.e.

Czytaj więcej: Prusy we wczesnym Średniowieczu

Wielcy Mistrzowie Zakonu Krzyżackiego

Od powstania Zakonu Krzyżackiego jako braci szpitalników na jesieni 1190 roku, do podniesienia go rangi Zakonu rycerskiego w dniu 5 Marca 1198 roku, nie występowało formalne, jednoznaczne pojęcie Wielkiego Mistrza. 
Od 1216 roku Hermann von Salza (1209/39) posiadał z tytuł "Magister Hospitalis (następnie z dodatkiem "domus") Sancte Marie Alemannorum (wówczas niemal wyłącznie "Theutonicorum) Jerosolimitani, czyli w języku polskim Mistrza Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, który stał się oficjalnym tytułem. Po sekularyzacji w 1525 roku, Wielki Mistrz Albrecht Hohenzollern staje się świeckim księciem Prus, a Państwo krzyżackie w Prusach przestaje istnieć. Po ekskomunice Albrechta administratorem urzędu wielkiego mistrza zostaje mistrz krajowy Walther von Cronberg. Jednakże prawa do tytułu rości sobie również mistrz krajowy Inflant Walter von Plettenberg.

Czytaj więcej: Wielcy Mistrzowie Zakonu Krzyżackiego